නිදහස් සිතුවිලි

ඒ කාලේ …………………………………..

 

ඉස්සර අපි ඉස්කොලේ යන කාලේ ‍පොඩි පංති වල ඉද්දී, උදේට අවදි කරවා ගන්න අම්මාට කොච්චර නම් අමාරුද?

අම්මා එනවා ඇඳ ලඟට,

“ලොකු දුව නැගිටින්න. පරක්කු වෙනවා.

මධූ……… දිනූ……… නැගිටින්න. අනේ අනේ ගෑනු ළමයි……… ඔහොම නිදා ගත්තොත් හොඳට හිටි”

එතකොට අපි…………….. මොන නැගිටිනවද? අම්මෝ සීතලයි කියලා අනිත් පැත්ත හැරිලා තවදුරටත් නිදිය ගත්ත වාර ගණන තමයි වැඩි.

එතකොට අම්මා………………. ඇයි අම්මාට සීතල නැද්ද? නැත්නම් අම්මාට සීතල දැනෙන්නේ නැද්ද? නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?

මොන තරම් සීතල වුනත් අම්මාගේ අතේ වළලු උදේ පාන්දර 4 ඉඳන් හඬ නගන්න පටන් ගන්න එකනම් රීතියක් වගෙයි. පොල් බිඳිනවා. පොල් ගානවා. එළවළු කපනවා, ඒ අතරේ ඇඳ ලඟටත් දුවගෙන එනවා.

“නැගිටපල්ලා. නැගිටපල්ලා. වතුර එකක් ගෙනල්ලා නාවන්න කලින්”

ඒ පාර නම් එනපොට හොඳ නැත. අත් දෙකත් ගුලි කරගෙන, වැනි වැනි තුන්දෙනාම යනවා කුස්සියට. කුස්සියට කිව්වාට හරියටම කියනවා නම් දර ලිප ලඟට. ගිහින් අනේ අර අගේට හෝස් ගාලා පත්තුවෙන ලිපට දර ඇතුල් කර කර පිඹිනවා.

මොකද? අම්මාට ආදරේට උදව් කරන්න හිතාගෙනද?

අනේ නැහැ. පැංචියෝ තුන්දෙනෙක් පෙළට ඉඳන් ගිණි තපිනවා. ගිණි තැප තැප නිදි කිරනවා. අම්මාගේ වදන් බලය හමුවේ ගිණි තැපිල්ලත් නිදි කිරිල්ලත් කිරීම අපහසුම වන අවස්ථාවේ දී තමයි ඉස්කෝලේ යන්න සූදානම් වෙන්න හිතාගෙන එතැනින් ඉවත් වෙන්නේ.

පස්සේ කාලේ නම් අම්මා අවදි වෙන වෙලාවටම නැතත් අවදි වෙලා පොල් ගාන්න, තේ හදන්න එහෙම අපි පුරුදු වුනා. ඒ කොහොම වුනත් “අම්මෝ සීතලයි” කියන සිතුවිල්ලෙන් නම් මිදුනේ නැහැ. (අනෙක් අතට වෙන අයට දැනෙන ප්‍රමාණයට වඩා මට සීතල දැනෙන ප්‍රමාණයේ වැඩි ගතියකුත් නොතිබුනාම නොවෙයි. යාන්තම් සීතල වුනත් ඒ කාලේ මගේ දත් ටික කට කට ගාලා සද්ද කරන්න එ හොඳට ම ප්‍රමාණවත්.)

මේ කාලේ …………………………………..

දැන් මම………………….. අම්මා කෙනෙක්.

අපේ අම්මා වගේම, වැඩට යන අම්මා කෙනෙක්.

පුංචි පැංචියෙක්, එයාගේ තාත්තාඅම්මා ලඟ තියලා, කඳුළු හංගා ගෙන වැඩට යන අම්මා කෙනෙක්.

ඒ විතරක් නෙමෙයි, ඒ පුංචි පැංචි හැරිලා පෙන්නන පෙන්නන පැත්තට ඇවිදින, ඒ පුංචි පැංචිට කවන පොවන, ඒ පුංචි පැංචිව නාවන රැක බලා ගන්න, ඒ සඳහා මුළු දවසම කැප කරන, ආදරණීය තාත්තාඅම්මාගේ ලේලිත් මමයි.

ඉතිං………………. ඉස්සර නම් ඉව්වේ නැත්නම් කෑවා කඩෙන්.

ඒත් දැන් එහෙම පුළුවන්ද?

උඩ ඡේදයේ විස්තර කරන ලද දේවල් වල නිරත වෙලා මුළු දවසම ගත කරන තාත්තාඅම්මා ඇතුළු එදිනට නිවසේ සිටින සියලු දෙනාම කෑවාද, නොකෑවාද, ඒ ගැන ඇහුවාම කෑවා කෑවා කිව්වාට ඇත්තටම කෑවාද යන්න නොදන්නා අවිනිශ්චිතතාවකින් දවස ගෙවන්න පුළුවන්ද?

සාමාන්‍යයෙන් දෙසැම්බර් ජනවාරි මාස සීතල බව පිළිගත් සම්මතයක්නේ. අපේ පුංචි පැංචිගේ තාත්තාත් හැමදාම උදේට ඒ බව පෙන්වා දෙයි. “අනේ රන්දි අද උයන්න ඕනේ නැහැ. තව ටිකක් නිදා ගන්න. අම්මෝ මාර සීතලක්නේ.”

ඇත්තටම ඔය කියන තරම් සීතලද? ……………. නැහැ, මං හිතන්නේ නැහැ.

ඇත්තටම මං හිතන්නේ නැද්ද? මට දැනෙන්නේ නැද්ද? එහෙමත් නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?

“තාත්ති ඔයා බබා ළඟින් දොයියන්න. මම යනවා පහළට. උයන්න ඕනිනේ.” කියමින් මම ඇ‍දෙන් නැගිට ගමි.

මම යමි. උයමි. තේ හදමි.

බබා නැගිට හඬනවිට නැවතත් උඩට එමි. කිරි දෙමි. නලවමි. තාත්ති අතට දී නැවතත් යමි.

ගොස් ඉතිරිය සම්පූර්ණ කරමි.

ඒ අතරතුර පුංච් පැංචිගේ තාත්තාඅම්මා පැමිණෙයි. වසර 30කට ආසන්න කාලයක් දරු තිදෙනෙකුගේ, සැමියාගේ වැඩ කටයුතු නොපිරිහෙලා කරපු ඒ අම්මාත් එන්නේ, “හරි සීතලයි නේද?” අසමිනි.

මම අසමි. “සීතලයි ?. අනේ ඇත්තටම මට එච්චර සීතලක් දැනෙන්නේ නැහැනේ අම්මා.”

අම්මා කියයි. “එහෙම තමයි අම්මලා වුනාම. ඔයා සීතලයි කිය කියා හිටියා නම් දුවේ ඔයාට ඔය වැඩ කරන්න බැරි වෙනවානේ.”

ඔන්න මම මේ ලිපියේ තැන් දෙකක දී මතුකල ප්‍රශ්න දෙක නැවතත් සටහන් කරන්නයි යන්නේ.

“එතකොට අම්මා………………. ඇයි අම්මාට සීතල නැද්ද? නැත්නම් අම්මාට සීතල දැනෙන්නේ නැද්ද? නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?”

“ඇත්තටම මං හිතන්නේ නැද්ද? මට දැනෙන්නේ නැද්ද? එහෙමත් නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?”

අම්මා යන පදවිය තුලදී ගැහැණියක කොතරම් වෙනස් වෙනවාද යත් වෙනස් වී ඇති බව පෙනුනත්, ඒ වෙනස්වීම සිදු වූයේ කොයි වේලේදැයි අනිත් අයට කෙසේ වෙතත් ඇයටවත් වටහා ගත නොහැකි තරම්ය.