නිදහස් සිතුවිලි

2010 ජනවාරි මස 25 වෙනි දින පෙ.ව.  10 42ට යෙදුන සුභ මුහුර්තියෙන් අපේ දූ සිඟිත්තට ප්‍රථම වරට කාරබු පැළඳූ වගයි.

දරුවන් වෙනුවෙන් කළ යුතු යුතුකම්, දැරිය යුතු වගකීම් සම්භාරයක් දෙමව්පියන් අතේ රැඳී පවති. උපන් මොහොතේ පටන් නොව, උපදින්නට මාස 9කට පෙර පටන් නොව, ඊටත් පෙර සිට දෙමව්පියන් වශයෙන් කළයුතු දේ බොහොමයි. මුලින්ම සිතිය යුතු වන්නේ, අපට මේ අවස්ථාවේ දරුවකු හදා ගත හොත් ඒ දරුවාට දුකක් නොවන පරිදි ජීවත් කරවන්නට හැකියාවක් තිබේද? යන්න බව මගේ නම් අදහසයි. හැදෙනවාට හදනවා නොව හදන්නට ඕනාවට හදනා දරුවෝ බොහෝ විට වාසනාවන්ත වෙති. ඒ, මව්කුස පිළිසිඳ ගත් දිනයේ පටන් ම ඔවුන් මෙළොව එළිය දකිනතුරු අවශ්‍ය හැම දෙයක්ම සිදුවියයුතු අයුරින් ඉටු කිරීම පමණක් නොව උපන් පසුවද පහසුවෙන් ජීවත් වන්නට ඔවුනට අවශ්‍ය පරිසරය සැකසීමට මව්පියවරු නිරන්තරයෙන් උත්සුක වන බැවිනි.එසේ ම අපිඳු අපේ දූ මැණිකට අවශ්‍ය දේ සම්පාදනය කිරීමෙහි ලා නිරතුරු නිරතව සිටන බව පවසන්නේ හදපිරි සතුටකිනි.

ගැහැණු දරුවකුගේ කන් විදීමද දෙමව්පියන් විසින් කුඩා අවදියේදීම සිදු කිරීම ශ්‍රී ලාංකිකයින් වශයෙන් අපේ සාම්ප්‍රදායයි. පසුකලෙක දී ඇයට අවශ්‍ය නම් කරාබු ‍නොදමා විදින ලද කන් සිදුර වැසී යාමට ඉඩ හල හැක. එය අනාගතයට බාර කටයුත්තකි. දැනට අපේ යුතුකම සිරිතට අනුකූල ව කටයුතු කිරීමයි. එබැවින් අපි ඒ කටයුත්ත මේ ලිපිය ආරම්භයේ දක්වන ලද පරිද්දෙන් ඉෂ්ට කෙරුවෙමු.

මේ කන මේ ආකාරයෙන් නැවත දැකිය නොහැක.

අම්මි, මොකෝ මේ ?

මට මතකයි මේ ආන්ටි. අදත් බෙයියා විදින්නද දන්නේ නැහැ. ආන්ටි මතක නැද්ද ගිය සතියෙනෙ බෙයියා විද්දේ. ඇයි ආයෙත් ??????????????

කන විදින වෙලේ .......................................... කඳුළු ගගේ පතුල බැලූ දූ ................................

අම්.. අම්.... අම්.... අම්.... අම්මා..............

ඩොත්ටර් අංකල් එක්ක මං තලාම තලායි ...................... තාත්තාඅම්මේ...

මම ඇඬුවේ නැහැ තාත්ති ......................

අද පිහිනනවා ................................................... සතුටු විලේ දාලා කරාබු ................................

ඒ කාලේ …………………………………..

ඉස්සර අපි ඉස්කොලේ යන කාලේ ‍පොඩි පංති වල ඉද්දී, උදේට අවදි කරවා ගන්න අම්මාට කොච්චර නම් අමාරුද?

අම්මා එනවා ඇඳ ලඟට,

“ලොකු දුව නැගිටින්න. පරක්කු වෙනවා.

මධූ……… දිනූ……… නැගිටින්න. අනේ අනේ ගෑනු ළමයි……… ඔහොම නිදා ගත්තොත් හොඳට හිටි”

එතකොට අපි…………….. මොන නැගිටිනවද? අම්මෝ සීතලයි කියලා අනිත් පැත්ත හැරිලා තවදුරටත් නිදිය ගත්ත වාර ගණන තමයි වැඩි.

එතකොට අම්මා………………. ඇයි අම්මාට සීතල නැද්ද? නැත්නම් අම්මාට සීතල දැනෙන්නේ නැද්ද? නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?

මොන තරම් සීතල වුනත් අම්මාගේ අතේ වළලු උදේ පාන්දර 4 ඉඳන් හඬ නගන්න පටන් ගන්න එකනම් රීතියක් වගෙයි. පොල් බිඳිනවා. පොල් ගානවා. එළවළු කපනවා, ඒ අතරේ ඇඳ ලඟටත් දුවගෙන එනවා.

“නැගිටපල්ලා. නැගිටපල්ලා. වතුර එකක් ගෙනල්ලා නාවන්න කලින්”

ඒ පාර නම් එනපොට හොඳ නැත. අත් දෙකත් ගුලි කරගෙන, වැනි වැනි තුන්දෙනාම යනවා කුස්සියට. කුස්සියට කිව්වාට හරියටම කියනවා නම් දර ලිප ලඟට. ගිහින් අනේ අර අගේට හෝස් ගාලා පත්තුවෙන ලිපට දර ඇතුල් කර කර පිඹිනවා.

මොකද? අම්මාට ආදරේට උදව් කරන්න හිතාගෙනද?

අනේ නැහැ. පැංචියෝ තුන්දෙනෙක් පෙළට ඉඳන් ගිණි තපිනවා. ගිණි තැප තැප නිදි කිරනවා. අම්මාගේ වදන් බලය හමුවේ ගිණි තැපිල්ලත් නිදි කිරිල්ලත් කිරීම අපහසුම වන අවස්ථාවේ දී තමයි ඉස්කෝලේ යන්න සූදානම් වෙන්න හිතාගෙන එතැනින් ඉවත් වෙන්නේ.

පස්සේ කාලේ නම් අම්මා අවදි වෙන වෙලාවටම නැතත් අවදි වෙලා පොල් ගාන්න, තේ හදන්න එහෙම අපි පුරුදු වුනා. ඒ කොහොම වුනත් “අම්මෝ සීතලයි” කියන සිතුවිල්ලෙන් නම් මිදුනේ නැහැ. (අනෙක් අතට වෙන අයට දැනෙන ප්‍රමාණයට වඩා මට සීතල දැනෙන ප්‍රමාණයේ වැඩි ගතියකුත් නොතිබුනාම නොවෙයි. යාන්තම් සීතල වුනත් ඒ කාලේ මගේ දත් ටික කට කට ගාලා සද්ද කරන්න එ හොඳට ම ප්‍රමාණවත්.)

මේ කාලේ …………………………………..

දැන් මම………………….. අම්මා කෙනෙක්.

අපේ අම්මා වගේම, වැඩට යන අම්මා කෙනෙක්.

පුංචි පැංචියෙක්, එයාගේ තාත්තාඅම්මා ලඟ තියලා, කඳුළු හංගා ගෙන වැඩට යන අම්මා කෙනෙක්.

ඒ විතරක් නෙමෙයි, ඒ පුංචි පැංචි හැරිලා පෙන්නන පෙන්නන පැත්තට ඇවිදින, ඒ පුංචි පැංචිට කවන පොවන, ඒ පුංචි පැංචිව නාවන රැක බලා ගන්න, ඒ සඳහා මුළු දවසම කැප කරන, ආදරණීය තාත්තාඅම්මාගේ ලේලිත් මමයි.

ඉතිං………………. ඉස්සර නම් ඉව්වේ නැත්නම් කෑවා කඩෙන්.

ඒත් දැන් එහෙම පුළුවන්ද?

උඩ ඡේදයේ විස්තර කරන ලද දේවල් වල නිරත වෙලා මුළු දවසම ගත කරන තාත්තාඅම්මා ඇතුළු එදිනට නිවසේ සිටින සියලු දෙනාම කෑවාද, නොකෑවාද, ඒ ගැන ඇහුවාම කෑවා කෑවා කිව්වාට ඇත්තටම කෑවාද යන්න නොදන්නා අවිනිශ්චිතතාවකින් දවස ගෙවන්න පුළුවන්ද?

සාමාන්‍යයෙන් දෙසැම්බර් ජනවාරි මාස සීතල බව පිළිගත් සම්මතයක්නේ. අපේ පුංචි පැංචිගේ තාත්තාත් හැමදාම උදේට ඒ බව පෙන්වා දෙයි. “අනේ රන්දි අද උයන්න ඕනේ නැහැ. තව ටිකක් නිදා ගන්න. අම්මෝ මාර සීතලක්නේ.”

ඇත්තටම ඔය කියන තරම් සීතලද? ……………. නැහැ, මං හිතන්නේ නැහැ.

ඇත්තටම මං හිතන්නේ නැද්ද? මට දැනෙන්නේ නැද්ද? එහෙමත් නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?

“තාත්ති ඔයා බබා ළඟින් දොයියන්න. මම යනවා පහළට. උයන්න ඕනිනේ.” කියමින් මම ඇ‍දෙන් නැගිට ගමි.

මම යමි. උයමි. තේ හදමි.

බබා නැගිට හඬනවිට නැවතත් උඩට එමි. කිරි දෙමි. නලවමි. තාත්ති අතට දී නැවතත් යමි.

ගොස් ඉතිරිය සම්පූර්ණ කරමි.

ඒ අතරතුර පුංච් පැංචිගේ තාත්තාඅම්මා පැමිණෙයි. වසර 30කට ආසන්න කාලයක් දරු තිදෙනෙකුගේ, සැමියාගේ වැඩ කටයුතු නොපිරිහෙලා කරපු ඒ අම්මාත් එන්නේ, “හරි සීතලයි නේද?” අසමිනි.

මම අසමි. “සීතලයි ?. අනේ ඇත්තටම මට එච්චර සීතලක් දැනෙන්නේ නැහැනේ අම්මා.”

අම්මා කියයි. “එහෙම තමයි අම්මලා වුනාම. ඔයා සීතලයි කිය කියා හිටියා නම් දුවේ ඔයාට ඔය වැඩ කරන්න බැරි වෙනවානේ.”

ඔන්න මම මේ ලිපියේ තැන් දෙකක දී මතුකල ප්‍රශ්න දෙක නැවතත් සටහන් කරන්නයි යන්නේ.

“එතකොට අම්මා………………. ඇයි අම්මාට සීතල නැද්ද? නැත්නම් අම්මාට සීතල දැනෙන්නේ නැද්ද? නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?”

“ඇත්තටම මං හිතන්නේ නැද්ද? මට දැනෙන්නේ නැද්ද? එහෙමත් නැත්නම් වෙන මොකක් හරිද?”

අම්මා යන පදවිය තුලදී ගැහැණියක කොතරම් වෙනස් වෙනවාද යත් වෙනස් වී ඇති බව පෙනුනත්, ඒ වෙනස්වීම සිදු වූයේ කොයි වේලේදැයි අනිත් අයට කෙසේ වෙතත් ඇයටවත් වටහා ගත නොහැකි තරම්ය.

මගේ මිතුරියක් උදේ පාන්දර ම ඊ මේලයක් එවා තිබුනි. එහි අන්තර්ගතය ඉංග්‍රීසි වුවත් අපේ බ්ලොග් මිතුරු මිතුරියන් එයින් යම්කිසි අදහසක් ගනී කියා සිතූ නිසා පළ කරන්නට සිතුවෙමි.

So long I never realize I don’t know the real 
Meaning of family……….
 
 
Here Is The Answer ……….. FAMILY =
 
(F)ather
(A)nd
(M)other
(I)
(L)ove
(Y)ou
 
 
 
WHY does a man want to have a WIFE?
 
Because:
 
(W)ashing
(I)roning
(F)ood
(E)ntertainment
 
 
 
WHY does a woman want to have a HUSBAND?
 
Because:
 
(H)ousing
(U)nderstanding
(S)haring
(B)uying
(A)nd
(N)ever
(D)emanding
 
 
 
Do you know that a simple “HELLO” can be a sweet one?
 
Especially from your love one. (I mean not only from the boyfriend/girlfriend).
 
The word HELLO means :
 
(H)ow are you?
(E)verything all right?
(L)ike to hear from you
(L)ove to see you soon!
(O)bviously, I miss you…

ෙමම ලිපිය ලිවීම අාරම්භ කරන ලද්ෙද් පසුගිය අවුරුද්ෙද්දි වුවත් ෙනාවැලැක්විය හැකි ෙහ්තුවක් නිසා පල කිරීමට අපහසු වූ බව පවසමි. ඒනමුදු ඒය පවසන්ෙන් කණගාටුෙවන් ෙනාෙවයි. හද පිරී ඉතිරි යන සතුටකිනි. මා සමග ෙම් ලිපි ෙපළ ෙබදා හදා ෙසායුරු ෙසායුරියන් අතුරින් කිහිප ෙදෙනකු දැනටමත් ඒ පිළිබද ව දැනුවත් ව සිටින අතර ඒෙස් ලිපිය පළ කිරීමට ෙනාහැකි වූ ෙහ්තුව දැන ගැනීෙමන් ලබැදි ඔබ සැම සතුටට පත්වනු අැතැයි සිතමි. 2009 සැප්තැම්බර් මස 07 වන දින අප ෙදෙදනා අතරට පුංචි කුමාරිකාවක් ඒක් වීම නිසාෙවන් මා නිවාඩු ලබා සිටීම ඒයට ෙහ්තුවයි.

ලියා තිබූ ලිපියම ෙවනසක් ෙනාකර පළ කිරීමට සිතුෙවමි.

ෙමම ලිපි පංතිෙය් අවසාන ලිපිය ද ෙමයම වනු අැත.

අවසානයක් ෙනාමැති අවසානය

අවසාන ලිපිය පළ කිරිමෙන් පස්සේ මාස දෙකකට පසු ලිපියක් පළ කිරීමට අවස්ථාවක් ලදිමි. මෙම ලිපි පෙළ අවසාන නොකිරීමෙන් සිදුවන්නේ මා හට පවසන්නට අවැසි වු සියල්ල පවසා ගැනීමට නොහැකී වීමයි. එම ලිපි ගැන විමසමින් මා හට ඊ මේල් එවූ සහෝදර සහෝදරියන්ගේ ඉල්ලීම් ද නොසලකා හැරීමට මා හට නොහැකිය. එබැවින් අද දින අවසාන ලිපිය ලිවීමට සිතා ගත්තෙමි. (මෙම ලිපිය ලිවීමට මෙතරම් කලක් නොහැකි වූයේ මන්දැයි පැවසීම පසුවට කල් තබමි)

සියලු බාධක මැද පසුගිය වසර උදා විය. ඒ සම්පුර්ණ කාලයම වැය වූයේ නව නිවසේ කටයුතු සඳහාය. නිවස යම්තමින් පදිංචිය සඳහා උචිත පරිදි සකසා ගැනීමට අප සපයා ගත් මුදල් ප්‍රමාණවත් විය. ඒ අතරතුර ඔහුගේ මව විටින් විට පවසා සිටියේ අවසාන තීරණය ගැනීමට දැන් කාලය එළඹ ඇති බවයි. එහෙත් මගේ පාර්ශවයෙන් ඇතිව තිබෙන තත්ත්වය නිසා ඒ පිළිබඳ කථා කරන්නටවත් මම බිය වීමි.

කෙසේ හෝ පසුගිය වසරේ ජූනි මස දිනකදී ඔහු නිවසේ නැති අවස්ථාවක් බලා ඔහුගේ මල්ලී මා හට ඇමතුමක් දී ඔවුන්ගේ අම්මාට මා සමඟ කථා කිරීමට අවශ්‍ය බව පැවසුවේය. ඒ අම්මා දුරකථනය අපේ අම්මාට දෙන මෙන් ඉල්ලා සිටි අතර බොහෝ වේලාවක් අදි මදි කරමින් සිට ඇගේ ඉල්ලීම ඉටු කළෙමි.

වසර 6ක් පුරාවට තිබුනු උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නය ලස්සනට විසඳුන හැටි!

 අපේ අම්මා ඇය සමග සුහදව කථා කළාය. ඉන් අනතුරුව සිදු වූ සිද්ධිදාමය පසු වූ වසර 6 පුරාවට ම අප දෙදෙනා දුටු සිහිනය ඉටු කරලන්නක් විය. සියල්ල ඉතාමත් සුභදායක ෙලස සිදුවිය. හරියටම වසර 6ක් පුරාවට අවසානය තීරණය කරගත ෙනාහැකිව විකාශය වූ‍‍ ෙටලිනාට්‍යයක් ඒක් වරම අධ්‍යක්ෂවරයා විසින් සුඛාන්තයක් කරා ෙගන අාවක් වැනි විය. අදටත් හිතාගත ෙනාහැකි ෙලස අප දෙදෙනාට ඒක් වීමට වරම් උදාවිය. බුද්ධ ධර්මය ෙකෙරහිත් ෙදවියන් ෙකෙරහිත් තිෙබන්නා වූ විශ්වාසය අප හට පිහිට වූ බව තරෙය් විශ්වාස කරමු. 2008  .ෙදසැම්බර් මස 05 වන දින සවසක යුද්ධයක් ඒෙලසින් නිමා විය.

HAPPILY LIVED EVER AFTER !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

හිතට නිවනක්, හිසට සෙවනක්,……………………………………………

කෙනෙකුගේ අනාගතය ශක්තිමත් වන්නට නම් වර්තමානයේ දී ශක්තිමත් අඩිතාලමක් ගොඩ නැංවිය යුතුය. අඩිතාලම බොල් නම් ඒ මත ගොඩ නැගෙන අනාගතය වැල්ලේ තැනූ වැලි මාලිගාවක් වනවා නිසැකය. අප නිරතුරුව ම කල්පනාකාරී විය යුත්තේ එම අඩිතාලම සඳහා අප විසින් භාවිතා කරන්නට යන අමුද්‍රව්‍යන් පිළිබඳවය. අධ්‍යාපනය එක් තිරණත්මක සාධකයකි. අධ්‍යාපන තත්ත්වය මත තීරණය වන රැකියා තත්ත්වය ද අනාගතය ගොඩනැංවීමේ දී වැදගත් වන අමු ද්‍රව්‍යයකි.

පෙර මා පැවසූ පරිදි, පාසල් අධ්‍යාපනයෙන් පසුව අප දෙදෙනා යොමු වූයේ වෘත්තිය පුහුණුව හරහා යොමුවුනු අධ්‍යාපනය දෙසටය. ඒ මාවත ඔස්සේ වසර පහක් හයක් පමණ අපි ගමන් කළෙමු. අධ්‍යාපන තත්ත්වයේ නැග්මත් සමඟ අපගේ රැකියාවන් වඩා දියුණු අඩියකට පත් විය. එයට අමතරව අමතර ආදායම් මාර්ගයක් ද අප ඉදිරියේ විවෘත විය. නිවාස සැළසුම් නිමවීමත්, ඒවාට අදාළ ඇස්තමේන්තු සැකසීමත්, අප හට විවෘත වුනු අමතර ආදායම් මාර්ගයයි. දෙපස සිටින දෙදෙනෙකුට එවන් කාර්යයක් කාර්යක්ශමව කිරීමට අපහසු වුවද එම තත්ත්වයටද මුහුණ දෙමින් අපගේ කාර්යය කරගෙන යාමට අපට හැකිවිය.

ඒ අතරතුර අපගේ ම නිවසක් පිළිබඳ බලාපොරොත්තුවක් ද අප සිත්තුල කෙමෙන් කෙමෙන් පහළවිය. ‘මොන මොන බාධක පැමිණියත්, යම් දිනෙක අප දෙදෙන විවාහයකින් බැ‍ඳෙන්නේ අප දෙදෙනාටම නම්, අපගේම නිවසක් පිළිබඳ සිතන්නට අප හට බාධාවක් නොවේ’ යැයි අපි සිතුවෙමු. අනෙක් අතට අපගේම කියා නිවසක් ඇත්නම්, දෙමවිපිය ආශිර්වාදය ගැනීමට එයද උපකාරී වනු ඇතැයි මට සිතිණ. මෙහි දී කිව යුත්තක් ඇත. එනම් මෙම තීරණය අපට සාධාරණ වුවද ලොව සිටින සියලු පෙම්වත් යුවල හට සාධාරණ වේයැයි මම නොකියමි. ඉතාමත් තදබල විශ්වාසයක් මත මිසෙක මෙවන් තීරණයක් නොගත යුතු බව තරයේ පවසමි. එයට හේතුව වියදම් වන මුදල් හා ශ්‍රමය මත ගොඩ නැගෙන නිවෙස පිළිබඳ මිසෙක, යම් ප්‍රශ්නයක් ඇති වුවහොත් එම අලාභානිය ලබා ගන්නේ කෙසේ දැයි සිතමින් මෙවන් කාර්යයකට අත ගැසීම නොකල යුතු බැවිනි. ගෙදරින් ද තදබල ලෙස ප්‍රශ්න ඇතිව තිබූ මොහොතක මා ගන්නා ලද ඒකමතික තීරණය ගැන අද මා දෙමව්පියෝද සතුටු වෙති. එනමුදු යම් කෙනෙකු ගත් එවන් තීරණයක් වැරදී ගියේ නම්,………………………….  උපයා ගත් සියලුම ධනය අහිමිව, රැවටිල්ලට ලක්වීම නිසා උපදින ආත්මානුකම්පාවෙන් වෙලී, ජීවිතයම අඳුරු ආගාධයකට ගිලී යාම නොවැලැක්විය හැකිය. එබැවින් ඔබත් එවන් තීරණාත්මක තීන්දුවකට ඒමට සිටී නම් බොහෝ වාරයක්  සිතා බැලිය යුතු බව අවධාරණය කරමි.

2003 වසරේ දී මාගේ උපන් දිනය යෙදී තිබූ දිනයේදී ඔහුගේ මව ( ඈ මාගේ උපන් දිනය පිළිබඳ ව තබා මා පිළිබඳව වත් දැන සිටියේ නැත.) ඔහුට පර්චස් දහයක පමණ ඉඩමක් මිල දී ගෙන දී තිබුණි. මුලදී අප සිතුවේ එහි නිවස සාදන්නටය. එහෙත් ඔප්පුව හරි හැටි නොබැලීම නිසාවෙන්, එය මඩ ඉඩමක් ලෙස වරදවා වටහා ගැනීමෙන්, අපහට එහි නිවසක් තැනීමට බාධා ඇතිවිය. කෙසේ හෝ අවසානයේ තීන්දු වූයේ ඔහුගේ මහ ගෙදර ඉඩමේ නිවස සාදන්නටය.

අනතුරුව එළඹියේ නිවාස සැළසුම සකස් කිරීමේ කාර්යයයි. වෙනත් අයගේ නිවාස සැළසුම් වඩා ඉක්මනින් ලබා දීමට අපට හැකි වුවත් අපගේ නිවසේ සැළසුම නම් එසේ විගස නිමවා ගැනීමට අපට නොහැකි වූයේ ඒ පිළිබඳ අප ඕනෑ ප්‍රමාණයටත් වඩා කල්පනාකාරී වු නිසාවෙන් යැයි සිතමි. කෙසේ හෝ මාසයකට ආසන්න කාලයක් විවිධ වෙනස් කම් කරමින්, අලුත් දේ එක් කරමින්, සමහර දේ ඉවත් කරමින්, සැළසුම සමඟ ඔට්ටු වු අපි අවසානයේ අපගේ පුංචි මාලිගාව ගොඩ නැංවීමට නැකත් සෑදූවෙමු. 2007 වසරේ ජූනි 01 වන දා වැඩ ආරම්භ කිරීමට නැකත් ලැබුණු අතර ඒ වන විට මැයි මස අන්තිම සතිය උදා වි තිබිණ. අප දෙදෙනා සතුව තිබූ මුදල්ද ණය මුදල් මගින් සම්පාදනය කරගත් මුදල් ප්‍රමාණයක් ද මූලික වැඩ කටයුතු කර ගැනීමට අපට උපකාරී විය. ඔහුගේ නිවසින් ද අප හට ලැබුනේ නොමද සහයකි. ඔහුගේ අම්මා අප හට මුදලින් උපකාර වූවාය. අපගේ සේවාස්ථාන වෙතින්ද අප හට උපකාර ලැබිණ.

සමහර අවස්ථාවන් වලදී මාගේ සේවාස්ථානයේ මිතුරන් මා හට විහිළු කලේ, ‘කොල්ලා ගේත් හදාගෙන වෙන මනමාලියෙක් ගෙනෙයිද දන්නේ නැහැ නංගියේ’ කියමිනි. මම එවිට, “අනේ හොඳයි කාට හරි ඉන්න පැලක් හදලා දුන්නා කියලා සතුටු වෙනවා” කියමින් සිනාසෙමි. ඔව්, ඇත්තෙන් ම ඔවුනට එහෙම ඇත්තටම සිතුනා වුවද විය හැක. සමහර මිතුරු වෙසින් සිටියද එසේ නොවන්නෝ එහෙම වෙනතුරු බලා සිටියාද විය හැක. එය ලෝක ස්වභාවයයි. කෙනෙකු අනතුරක වැටෙනතුරු බලා සිට සිනහාසීමට සිටින්නෝ බොහෝය.  අප දැන ගත යුත්තේ අනතුරේ නොවැටී සිටින ආකාරයයි. අප අපගේ අනාගතය ගොඩ නගා ගන්නා අතරම ඒ අතරමග ඇති අනතුරු හඳුනාගෙන, ඒවායේ නොවැටී සිටීමටද වගබලා ගත යුතුය. ජීවිතය දිනාගන්නට අවදානම් දරා ගත යුතුබව සැබෑවකි. එනමුදු මුහුණ දෙන අවදාමනේ දිනුම අප වෙත නොවන බව දැනේ නම් වහා එයින් අත්මිදිය යුතුය. එය හදවතට දරා ගත නොහැකි වනු ඇත. එහෙත් එවන් අවස්ථාවන් වලදී බුද්ධියට ඉඩදී, හදවතට නිහඬව ඉන්නට අවධාරණය කල යුතුය. ඉහත ලිපි පෙළින් කියැවුනු, මා ගත් තීරණ හමුවේ මා වෙත කිසිම සැකයක් නොවූ නිසාවෙන් එම තීරණ ගැනීමට මම නොපසුබට වූයෙමි. එනමුදු සුළු හෝ සැකයක් මා වෙත වූයේ නම්, අපගේ සම්බන්ධය යන මාර්ගය දෙස බලා සිටිනවා හැර අනාගතය සකසන්නට මා උත්සහයක්වත් දරන්නේ නැත.

මට සිතෙන හැටියට නම් විවාහය, ආදරය, යනු අපි ජීවිතය පරදු තබා අල්ලන්නා වූ සූදුවකි. සූදුව දිනුවේ නම්, එය ජීවිතාත්තය දක්වා, සමහර විටෙක සසරාන්තය දක්වා දිනුවා වෙයි. එසේ නොවුනහොත් පරදු තැබුවේ ජීවිතය නිසාවෙන් සිදුවන පාඩුව මෙතෙකැයි කිව නොහැකි වනු ඇත. මා සිතනා පරිද්දෙන් අපි දෙදෙනාම එම සූදුව දිනුවෙමු. ඒ සසරාන්තය දක්වාම වේවා ! යන්න අප දෙදෙනාගේ ඒකායන පැතුමයි.

නිවස තවමත් නිමවා ඉවර නැත. එහෙත්, ‘වැස්සෙන්, අව්වෙන්, මුවා වී සිටීමට අපටම කියා පැලක් තිබෙන්නේ’ යැයි සිතීමත් හිතට ගෙන එන්නේ අස්වැසිල්ලකි. සැනසිල්ලකි. අප දෙදෙනා විවාහයෙන් පසුව එක් දිනක්වත් කුළී නිවසකවත්, දෙමව්පියන්ගේ නිවාසවලවත්, සිටියේ නැත. දෙවන දවසේ උත්සවයෙන් පසු අප ආවේ අපේම ගෙදරටය. මේ සියලු කාරණා නිසා, අපි අවිහිංසක ආඩම්බරයක් හිත දරාගත් සාඩම්බර ප්‍රේම වන්තයෝ වෙමු.

එළඹ සිටි අවස්ථාවට මැදහත් සිතින් මුහුණ දීම ……

කුඩා කල සිට දෙමව්පිය සහෝදර ඇසුරේ හැදුනු වැඩුනු කෙනෙකු හට ආදරණිය සහකරුවෙකු හෝ ආදරණිය සහකාරියක මුණ ගැසුනු විට එතෙක් ගත කල ජීවිතය වෙනස් වන බව සැබෑවකි. එනමුදු ඔවුන් තවමත් සිය දෙමව්පිය සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන් සැදුම් ලත් පවුලේ කොටසක් බව කිසි විටෙක අමතක කල යුතු නොවේ.

අද මා කුමක් කීවද මට නම් බොහෝ අවස්ථාවන් වලදී ඒ බව අමතක වූ බව සත්‍යයකි. එකල ලද හැම අවස්ථාවකදීම මා උත්සහ කලේ ඔහු හමුවිමටය. ගෙදර අවශ්‍යතාවකටවත් මා නිවසේ රදවා ගැනීම අම්මාට අසීරු කරුණක් විය. අප දෙදෙනාගේ නිවාඩු ද බොහෝ සෙයින් ඉතිරි වූයේ අසනීපයකටවත් ගෙදර නැවතීම ඉතාමත් කලාතුරකින් සිද්ධ වූවක් බැවිනි.

 ඒ දිනවල අවුරුදු නිවාඩුවට හෝ වෙනත් අවශ්‍යතාවකට ගමේ යෑම මට මහ කරදරයක්විය. එයට හේතුව ගමේ ගියහොත් නැවත පැමිණෙන්නේ සතියකට දෙකකට පසුව වීමය. පසුගිය අවුරුද්දේ අවුරුදු නිවාඩුවට තාත්තා කොළඹ සිටියදී අම්මාත්, මාත්, නංගිලා දෙදෙනාත් දුම්රියෙන් බණ්ඩාරවෙල ගියෙමු. යාමට පෙර මා සැමියා, (එවිට සැමියා නොවේ) මාගේ සේවාස්ථානයට පැමිණ, මාත් සමග ගොස්, මට ගෙන යාමට අවශ්‍ය ව තබූ දේ කිහිපයක් නුගේගොඩින් අරන් දුන්නේය. ඉන්පසු අප දෙදෙනා කොටුව දුම්රිය ස්ථානයට පැමිණි අතර ඒ එන අතරතුර ‘අයියෝ මට යන්න බැහැ’ කියමින් දෙනෙතින් මෙන්ම නහයෙන්ද හඩමින් පැමිණියෙමි. ඊට පෙර අවස්ථාවකදීද (එවිට මෝටර් සයිකලය නොවීය) ඒ ආකාරයටම නුගේගොඩ සිට කොටුව දුම්රිය ස්ථානයට බසයෙන් එන අතරතුර ඉතාමත් ‍බොලඳ ලෙස හඬමින් පැමිණි බවක් මතකයේ තිබේ. “ඇයි මේ අඬන්නේ? ෆෝන් එක තියෙනවානේ. කෝල් කරන්න පුළුවන්නේ ඕන වෙලාවක” කියමින් ඔහු මා අස් වැසුවේය. (ඒ කෙසේ වුවද මා කිසිම පැකීලීමකින් තොරව ම ඒ ගමන ගියේ නම් ඔහු ඒ ගැන පුදුම වන බවද දනිමි.)

මුළු ගමන පුරාම හිත් වේදනාවෙන් යුතුව කල්පනා කරමින් ගියෙමි. අම්මා, නංගිලා සිටියාට මට ඒ මදි විය. වරින් වර දුරකථන ඇමතුම් ලදිමි. මාද දුරකථන ඇමතුම් දුනිමි. කෙසේ ‍හෝ හිමිදිරි පාන්දර වන විට අපි බණ්ඩාරවෙලට සේන්දු වී සිටියෙමු. මාමාගේ නිවස පිහිටා තිබූ ස්ථානයට දුරකථන සංඥා හරි හැටි ක්‍රියාත්මක නොවුනේ කදු වලින් වටවි ඇති නිසාය. ඒ තවත් හිත් අමාරු වැඩි කරවන්නක් විය. කෙසේ හෝ සම්බන්ධ කරගත්තද කථා කරනවාට වඩා හැඬූ බව අද සිහිකරන්නේ මද ලජ්ජාවකිනි. දින දෙකක් යන විට මා හට උණ ගැණින. වෙනදා සීතලේ, පින්නේ, දෙසැම්බර් මාසයේදී පවා මද සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාවක්වත් නොමැතිව ගමේ ගත කර ඇති මට මෙවර ගැණුනේ නම් ආදර උණ බව මා හට වැටහිණ. කෙසේ හෝ මා නිසා අනෙක් අයටත් යන්නට සිටි ගමන් අහිමි විය. උණ තත්ත්වය නිසා, නිවාඩුව අවසන් වනතුරු අවදි වූ වේලේ පටන් නිදා ගනිමින් ගත කරන්නට මා හට සිදු විය. ඇත්ත වශයෙන්ම මා සාංකා තත්ත්වයෙන් පෙළුනු බව වටහා ගත්තේ ගමේ සිට කොළඹ පැමිණ ඔහු හමු වු මොහොතේය. එය වටහා දීමට ද අපහසු තත්ත්වයකි.

ඔය ආකාරයෙන් නිවසේ අය සමඟ විනෝද චාරිකාවක් ගියද, මා හට නම් විනෝදයක් නොවිනි.

ඇත්තටම අප හැසිරිය යුත්තේ ඒ ආකාරයටද? …………………………………..

සිතා මතා ඇති කර ගත් තත්ත්වයක් නොවූවද, අවශ්‍ය වූයේ නම් එම තත්ත්වය පාලනය කර ගැනීමට හැකිවනු ඇතැයි මා හට දැන් සිතේ. මනෝ පුබ්බංග මා ධම්මා …………………………. යනුවෙන් කියැවෙන බුදු වදන සනාථ කරමින් එම තත්ත්වයට හේතුව හුදෙක් මගේම සිත පමණක් බව මේ වන විට මට අවබෝධ වී ඇත. පෙර, මේ ලිපිය ආරම්භයේ දී මා පැවසූ පරිද්දෙන්ම අප උපන් දා සිට මියයනතුරු ම විවිධාකාර සමාජ කොටස් වලට හෝ විවිධාකාර තනි පුද්ගලයන් හට අඩු වැඩි වශයෙන් සම්බන්ධකම් වලින් බැ‍ඳේ. ඒ ඒ කොටස් වලට ඒ ඒ අවස්ථාවේදී අපෙන් විය යුතු කොටස සිද්ධ නොවූයේ නම් එහිදී ඇති වන්නේ ගැටළුකාරී තත්ත්වයකි. උදාහරණයක් වශයෙන් ගත් කල රැකියාව කරන අවස්ථාවේදී නිවස ගැන සිත සිතා සිටීමත් නිවසේදී රැකියාවේ කටයුතු ගැන සිත සිතා සිටීමත් ඒ ස්ථාන දෙකෙහිම කටයුතු අඩාල කිරීමට හේතු විය හැක.

මව්පිය සහෝදර සහෝදරියන් සමඟ ගත කරන කාලය ඔවුන් සමඟ උපරිමයෙන් සතුටින් ගත කල යුතු බව මගේ දැන් හැඟීමයි. අප ඔවුන්ගේ සමාජයේ කොටසකි. අපගේ ආදරය, කරුණාව, බැඳීම ලබන්නට ඔවුනට අයිතියක් ඇත. ඒ දේ ලබා දීමට අප හට වගකීමක් මෙන්ම යුතුකමක් ද ඇත. යම් හෙයකින් අපගේ අම්මා හෝ තාත්තා අපව නොසලකා හැර වෙනත් වෙනත් දේ ගැන සිතමින් සිටින්නට පටන් ගත්තා නම් මේ තත්ත්වයේ ඇති බැරෑරුම් බව අප හට මොනවට පැහැදිලි වනු ඇත. අපට ඇති සමාජ සම්බන්ධතා කුලක වශයෙන් ගතහොත් අප සිටින්නේ කුලක ඡේදනයේ බව පෙනී යයි. එසේ නම් අපට එක් කුලකයකට කොටු වී සිටිය නොහැක. ඒ ඒ කුලකය තුල අපගේ කාර්යය භාරය වටහාගෙන ක්‍රියා කිරීම වඩාත් ම සුදුසු දෙයයි.

මේ බව මට දැන් වඩාත්ම පැහැදිලි වී ඇත. මම දැන් විවාහක කාන්තාවක් වෙමි. මාගේ ගමන් බිමන් සියල්ල සැමියා හා බැ‍ඳේ. එබැවින් දැන් මා හට පෙර සිටි නිදහස් කිරිල්ල, අම්මාගේ තාත්තාගේ දියණිය, නැගණියන්ගේ අක්කා වශයෙන් ඔවුන් හා තනිව දුර ගමන් යා නොහැක. එසේ යතොත් එයින් සිදුවන්නේ විවාහ ජීවිතයට නොගැලපෙන දෙයකි. අනෙක් අතට එකල විඳින්නට තිබූ යම් යම් දේ මා අතින් ‍මා නොදැනුවත්වම ගිලිහී ඇති බව දැන් දැන් මට පසක් වෙයි. ඒ අවස්ථාවේදි ඔවුන් සමඟ සිංදුවක් කියා සතුටින් ඒ ගමන් ගියේ නම් මා එකල ගතකල යුතු ආකාරයට ගතකල බව සිතා මා හට දැන් සතුටු විය හැක. ඇත්තටම, ‘ආයේමත් කිසිමදාක ඔවුන් සමඟ එවන් ගමන් යාමට මා හට නොහැකිය’ යන සිතුවිල්ල දැන් මා සිත පාරවයි. මට එවන් ගමනක් යාමට අවශ්‍යතාවක් ඇති වුවහොත් මා සැමියා මා එයින් වළක්වන්නේ නැත. එනමුදු එදා සිටි මා නොවෙයි අද සිටින්නේ. එදා සිටි තත්ත්වයෙන් එයට සහභාගී වන්නට අද මට හැකියාවක් නැත. මට පෙරට වඩා දැන් වගකීම් යුතුකම් තිබේ. ඇත්තටම දැන් ඔහු මා හට යාමට අවසර දුන්නද, නොයන තත්ත්වයක මම සිටිමි. එනමුදු අහිමි කරගත් අවස්ථාවන් පිළිබඳ සිහින් සංවේගයක් එවන් අවස්ථාවන් සිහිවන විට මා සිත පෙළයි.

එබැවින් එළඹී අවස්ථාවට මැදහත් සිතින් මුහුණ දීමට පුරුදු වීම ඉතාමත් වැදගත් කාරණාවකි. කාලයෙන් කාලයට ස්වභාව ධර්මයා විසින් අප වෙත ලං කරනා පුද්ගලයන් සහ සමාජ ‍කොට්ටාශ සමගින් ඒ ඒ අවස්ථාවට උචිත වන පරිදි කටයුතු කිරීම, සියලු සමාජ සම්බන්ධතා යහපත් අයුරින් පවත්නා ගෙන යාමට අප හට මහඟු උපකාරයක් වනවා මෙන්ම අපට පසුතැවිලි නොවී සතුටු සිතින් අනාගතයට මුහුණ දීමට මග ද පාදයි.

මට දැණුනු දේ අම්මා තේරුම්ගත් හැටි ………………………………..

වරක් අම්මා අසනීප විය. ඇයගේ දියවැඩියා තත්ත්වය උත්සන්න වීම එයට හේතුවිය. මානසික පීඩනය දියවැඩියා තත්ත්වයට බලපාන බව වෛද්‍යවරුන් පෙරදී අම්මාට පවසා තිබුණි. එබැවින් ඇය රෝගී වූයේ මා නිසා යැයි මා සිත තදබල ලෙස මා හට දෝෂාරෝපණය කරන්නට විය. එය මාගේ පපුව හිරකරවන තත්ත්වයක් විය. වරක් අම්මා බලන්නට රෝහලට මාත්, තාත්තාත්, ලොකු නැන්දාත් ගියෙමු. තාත්තා අවශ්‍යතාවකට පිටතට ගියේය. අම්මාත් නැන්දාත් කතා කරමින් සිටි අතර මම අසලින් සිටියෙමි. මදින් මද මා වෙලා ගත්තේ තදබල නොසන්සුන්තාවකි. මට එතන තව දුරටත් සිටිය නොහැකි තත්ත්වයක් උදාවිය. මම විගසින් ජනේලය අසලට ගියෙමි. හදවත තෙරපූ වේදනාව, කදුළු බවට හැරී, නවතා ගත නොහැකි වූ මහා ඉකි ගැසිමක්ද සමගින් පිට විය. මට මා පාලනය කර ගත නොහැකි විය. ‘අම්මා ලෙඩ වූයේ මා නිසාවෙනි. අම්මා අද රෝහල් ගතව සිටින්නේ මා නිසාවෙනි’ වැනි සිතුවිලි මාගේ මනස කළඹාලීය. අම්මා පැමිණ මා අස්වැසුවාය. ඇය සිතුවේ අම්මා ගෙදර නැති නිසාවෙන් මා හඩන බවකි. “බය වෙන්න එපා පුතේ අම්මා මැරෙන්නේ නැහැ. ඔයාලාට හොද කල දවසක් උදා කරනතුරු අම්මාට මොකුත් වෙන්නේ නැහැ” යනුවෙන් පවසමින් (හඩමින්) ඇය මා අස්වසන්නට උත්සහ කළාය. එනමුදු මා පෙලූයේ ඇය සිතූ දේ වලින් පමණක් නොවන බව මට එදා පමණක් නොව පසුවද ඇයට වටහා දීමට නොහැකි විය. එදා ඇතිවූ තත්ත්වය නිසා ඉන් පසු අම්මා නිවසට පැමිණෙන තුරු මම ඇය බලන්නට රෝහලට නොගියෙමි. එසේ එහි නොගියේ යෑමෙන් සිද්ධ වන්නේ, මා දරුණු වේදනාවකට පත්වීම මෙන්ම අම්මාද හඩන්නට පටන් ගැනීම නිසාය.

එනමුදු පසුව අම්මා සිතා ගත්තේ වෙනත් දෙයකි. ඈ මා සමග උරණ වූ සැම විටම පවසා සිටියේ, “අරූ එක්ක වැඩ ඇරිලා එන්න ඕන නිසා මාව බලන්න ඉස්පිරිතාලෙට ආවේ නැහැ. හොදයි පුතේ ඔහොම තමයි මේ අම්මාට කරන්න ඕන” යනුවෙනි. ඇයගේ පැත්තෙන් ඈ සිතූ හැටි නිවැරදිය. එනමුදු මගේ පැත්තෙන්? ……………………….. මම එය සෑම විටම ඉවසා දරාගත්තෙමි. එසේ නොකොට වෙන කුමක් කරන්නද? පහදා දෙන්නද? පහදා දෙන්නේ මොනවා කියමින්ද? මා නිවසේ සාමාජිකයින් සමග සිටිනවාට වඩා ඔහු ඇසුරේ සිටින්නට ප්‍රිය කල බව සැබෑවකි. එනමුදු මේ සිද්ධියේදී මා වැටුනේ නොසිතූ තත්ත්වයකට බව දන්නේ මාත් ඔහුත් පමණකි.

ඔවැනි අවස්ථාවන් ජීවිතයේ බොහෝවිට උදා වේ. එවිට කිරීමට ඇත්තේ මුණිවත රැකීම ම පමණි. කෙසේ වුවද ඒ දෙයින් පසු මම සිතා ගත්තේ ආයෙත් එවන් අවස්ථාවක් උදා වුවහොත් මට කුමන තත්ත්වයක් උදා වුවද අම්මාගේ සිතසුව පිණිස එක සිතින් ක්‍රියා කරන බවටය.

නැවත වාරයක් 2008 වසරේ මුල් භාගයේදී ඇයට රෝහල්ගත වන්නට සිදුවිය. එකල, තාත්තාට අම්මා බැලීමට රෝහලට ඒමට අපහසු වූයේ ඔහු අවශ්‍යතාවකට ගමේ ගොස් සිටි බැවිනි. උදෑසන 6 වනවිට අප දෙදෙනා මොටර් සයිකලයෙන් කොළඹ මහා රෝහල වෙත පැමිණීමත්, ඔහු වාට්ටුවෙන් පිටත සිටියදී මා ගොස් අම්මා බලා ගෙනා කෑම ඇයට දී කථා කර ඒමත් ඇය නිවසට පැමිණෙන තුරාවටම නොපිරිහෙලා ඉටු කළෙමු. සවස ද ආහාර රැගෙන ඇය බැලීමට අපි දෙදෙනා ගියෙමු. ඔහු වාට්ටුවෙන් පිටත සිටින බව ඇය දැන සිටියාය. වරක් මා ඇගෙන් ‘ඔහු කැදවන්නදැ’යි ඇසුවද ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කලාය. එය මාගේ සිත රිදවන්නක් විය. එනමුදු හිමිදිරි උදෑසන මා කැදවාගෙන රෝහලට ඒම ඔහු කිසි දිනෙක ප්‍රතික්ෂේප කලේ නැත. එහෙත් මා පසුව නැගනියන්ගෙන් දැන ගත්තේ ‘අක්කා පව් නේද?’ යනුවෙන් පවසමින් එම සිද්ධිය ඔවුන් සමග අම්මා පැවසූ බවය. තදබල ලෙස විරෝධය පාමින් සිට එවන් අවස්ථාවකදී, එක්වරම සුහදශීලි වීම නුසුදුසු යැයිද, එසේ වුවා නම් ඔහු වුවද ‘මාව ඕනෑ කරදරයකදී තමයි’ යනුවෙන් සිතනු ඇතැයිද අම්මා සිතන්නට ඇත. ඇත්තටම ඇය ඒ අවස්ථාවේදී කල දේ නිවැරදි යැයි අද මට පෙනේ. නමුදු එදා දුටුවේ එහි අනෙක් පැත්තයි. ඇයගේ සිත මහා දරුණු සිතක් යැයි එවිට මට සිතුණද, ‘කමක් නැහැ අම්මානේ’ කියා සිතා සිත හදා ගත්තෙමි. නමුදු ඇය කර ඇත්තේ අවස්ථානෝචිතව වඩාත්ම සුදුසු දෙයයි. අපට අවසර දෙන තෙක් වහෙන් ඔරෝ වැඩ වලට සිය අකමැත්ත එකහෙලා ප්‍රකාශ කලාය.

දෙමව්පියන් මොනදේ කලද අප නුවණින් සිතා බලා ක්‍රියා කල හොත් ඇතිවිමට තිබෙන දරුණු තත්ත්වයන් මග හරවා ගැනිමේ අවස්ථාවන් විරල නොවන බව මම අත්දැකීමෙන් දනිමි. මුල් වතාවේ අම්මා අසනීප වූයේ 2004 වසරේදීය. එකලට වඩා පසුව අම්මා අසනීප වනවිට වසර හතරකින් අප මුහුකුරා ගොස් සිටීම නිසාත්, ප්‍රශ්නයකදී වඩා කල්පනාකාරීව ක්‍රියා කිරීමට හැකියාව ලැබී තිබු නිසාත්, එවර අපට අම්මාගේ සිත සතුටු වන ලෙසත්, පැහැදෙන ලෙසත්, කටයුතු කිරීමට හැකිවිය. එය අම්මාගේ කැමැත්ත ගැනීමට අප දැමු අඩිතාලමේ එක් ශක්තිමත් ගලක් වූ බව අදවන විට පෙනී යයි.

අපි දෙදෙනා මෙසේ වරින් වර ඒ අඩිතාලම ශක්තිමත් කළෙමු. ඒ සදහා මූලික වූයේ අප දෙදෙනාගේ තිබූ ඒකමතික භාවයත් සමගි සම්පන්න බැදීමත්ය. කිසිම කෙනෙකු හට ඒ බැදීම දුර්වල කිරීමට නොහැකිවිය. ඒ අප දෙදෙනා යහපත් වූ අවබෝධයකින් සිටි නිසාය. මා හට ඔහුට පෙර පිරිමි යහළුවන් නොසිටී තරම්ය. නමුදු පසුව රැකියාවේදී මෙන්ම පාඨමාලාවන් හදාරන විටද බොහෝ මිතුරන් ඇතිවිය. ඒ කිසිම විටෙක ඒ පිළිබද ඔහු තුළ කලබලයක් නොවීය. ඔහු ගැන පවසන්නේ, නම් ඔහුට මිතුරන් මෙන්ම මිතුරියන්ද බොහෝ ප්‍රමාණයක් සිටී. ඒ සියල්ලන්ම පාහේ දැන් මාගේත් මිතුරන්ය. මාගේ සේවාස්ථානයේ පිරිසත් ඔහුගේ මිතුරන් අතර සිටී. ඒ දේවල් කෙසේ වුවද, “අප දෙදෙනා යනු වෙනම රාමුවකි, අනෙක් සියල්ලන්ම ඒ රාමුවෙන් පිටත වේ” යන පදනම මත ‍සිටීම අපි හැම විටම වැදගත් කොට සලකමු. යම් දිනෙක අපගේ දරුවන් සම්බන්ධයෙන් ද අපගේ මතය වනු ඇත්තේද එයයි. එයට හේතුව බොහෝ නිවෙස් තුල දෙමව්පියන්ගේ ඒකමතික භාවයක් නොමැති කම නිසාවෙන් දරුවන් එක් අයෙකු තුලට ඇද ගැනීමට දෙමවිපියන් දරන උත්සහයයි. දෙමවිපියන්ගේ ඇති අසමගිය දරුවන්ට එවිට ඉතාමත් අයහපත් ලෙස බලපාන බව එම පවුල් දෙස බලන කල මොනවට පැහැදිලි වේ.

කිරලා මැනලා හිතට (‍නො)ගත යුතු අවවාද අනුශාසනා ………………………………….

“කාලයට ඉඩ දෙන්න. තව තවත් ඉවසන්න. පස්සේ ඔය සේරම හරි යයි.”

ඔය වගේ අවවාද තමයි අප දෙදෙනාට හැමදාමත් දන්න කියන අයගෙන් ලැබුනේ. මගේ සමහර ම්තුරියන්ගේ මව්වරු පියවරු ඇතිව තිබූ තත්ත්වය ගැන පුදුම වූහ.  ඔවුන් නිරතුරු විමසුවේ, “මෙච්චර හොද දරුවෙකුට ඇයි ඔයාගේ අම්මා අකමැති දුවේ” යනුවෙනි. මාගේ හිතවත්ම මිතුරු මිතුරියන් හා ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන් ඉහතින් දක්වන ලද ආකාරයේ අවවාද දුන්නා මිසක කිසි දිනෙක වැරදි තීරණයක් ගැනීමට අබමල් රේණුවක තරමවත් අනුබලයක් නොදෙන ලදී. ඔවුන් නිරතුරු පැවසුවේ, “ඔය දෙන්නාට වරදින්නේ නැහැ, ඒත් පුතේ කවදාවත් අම්මා තාත්තාගේ හිත රිද්දන තීරණ නම් ගන්න එපා. එයාලා කවදාහරි තේරුම් ගෙන ඔයාලාට ආශිර්වාද කරයි.” යනුවෙනි.

එනමුදු මෙහිදි කිව යුත්තක් ඇත. මගේ තාත්තාගේම අක්කාගේ දුවත් (ප්‍රේම සම්බන්ධයක් මත විවාහ වී එම විවාහය අසාර්ථක කර ගත් අයෙකි), මගේ තාත්තාගේ මිතුරකුගේ බිරිදත් (විවාහ ජීවිතයේ හැල හැප්පීම් මැද, දෙමවිපිය සරණද අහිමිව වෙසෙන අයෙකි), මගේ එක් මිතුරියකගේ මව් කෙනෙකුත් (ස්ව කැමැත්තට විවාහ වී ආර්ථික ප්‍රශ්න නිසා, දන්නා දා සිට සැමියා පිටරට සිටින්නියකි), තවද මාගේ නැගනියගේ මිතුරියකගේ මව් කෙනෙකුත් (නොගැලපෙන විවාහයක බැදී, බීමත් සැමියාත් දියණියන් දෙදෙනාත් සමග ජීවිත සටන අසීරුවෙන් ගෙන යන අයෙකි)  ඉදුරා පවසා සිටියේ අප දෙදෙනාගේ කැමැත්ත අනුව තීරණයක් ගන්නා ලෙසය. ඒ අතරින් අයෙක් කීවේ, “ඔන්න ඔහේ පැනලා යන්න අනේ” කියලාය. තව කෙනෙක් කීවේ, “ඔයයි ජීවත් වෙන්න ඕන. ඒක නිසා ඔයා කැමති කෙනෙක්ට ගෙදරින් කැමති නැත්නම් ඔයා දැන්මම තීරණයක් ගන්න” යනුවෙනි. අප දෙදෙනාම සිටින තැනකදී මේ අතරින් කෙනෙක් විමසුවේ, “ඔයා කවදා වෙනකම් අම්මා කැමැත්ත දෙනකම් ඉන්නද? එතකොට මේ ළමයාට යන කල මොකද්ද? අවුරුදු ගානක් ගිහිල්ලත් ඔයාගේ අම්මා කැමැත්ත දුන්නේ නැත්නම් මේ ළමයාට දුක් දෙන්නද යන්නේ?” යනුවෙනි. තවද ඇය තදින් විමසා සිටියේ, “ඔයාගේ අම්මා කවදාවත් කැමැත්ත දුන්නේ නැත්නම් ඔයා ඔයාගේ කැමැත්තට මේ ළමයා එක්ක එනවාද නැද්ද? එහෙම බැරිනම් දැන්ම නවත්තලා දැම්මොත් හොද නැද්ද” යනුවෙනි. මෙහිදී මා හට දී ගන්නට පිළිතුරක් නොමැති විය. එසැනකින් ඉදිරිපත් වූ මා සැමියා පවසා සිටියේ, “මෙයාගේ ගෙදරින් කැමැත්ත ලැබෙන තුරු කිසිවක් සිද්ධ වෙන්නේ නැහැ” යනුවෙනි.

සැබවින්ම මේ අයට අවශ්‍ය වූයේ අපට උපකාර කරන්නට නොවන බව අද මෙන්ම එදාද  මම දැන සිටියෙමි. ඔහුද දැන සිටියේය. තමන් වැටුනු වලේ තමන්ගේ ම නැගනියක වූ මා වැටෙනු දැකීමට එක් අයෙකු සතුටු වූ අතර තව අයෙක්ට අවශ්‍ය වූයේ අක්කා ගෙදරින් පැන ගිය විට ඇතිවන තත්ත්වය හමුවේ නැගනියගේ අධ්‍යාපන කටයුතු අඩාල වනු දැකීමටය. එවිට ‘සිය දියණියට සිටි තරගකාරියක පිටියෙන් ඉවත් වූවා’ යැයි ඇයට සතුටු වීමට හැකියාවක් ලැබෙනු ඇත. තවත් කෙනෙකුට අවශ්‍ය වූයේ අප දෙදෙනා අතර ප්‍රශ්නයක් ඇති කිරීමටය. අම්මාගේ කැමැත්ත ගැන සිතනවා විනා මා ඔහු ගැන නොසිතන බව ඔහුට පසක් කිරීමට ඇයට අවශ්‍ය විය. මේ මූඩ මිනිසුන්ට නොතේරුණු එක් දෙයක් ඇත. ඒ අප වැනි දෙදෙනෙකු ඔවන් කථා වලින් මුලා කල නොහැකි බවය.

මෙය කියවන සහෝදර සහෝදරියන් හට, පෙර ලිපියකදී පවසන ලද පරිදීම මෙහිදීද මට පවසන්නට ඇත්තේ, ඔබටත් මෙවැනි අවවාද උපදෙස් දෙන්නට ඕනෑ තරම් අය හමු වේවි. එහෙත් කවදාවත් මුලා වන්න එපා. පෙර පැවසු පරිදීම, පැන ආ දවසේ රැය පහන් කිරීමට සිය කාමරය, නිවස දීමට ඕනෑ තරම් අය සිටීවි. රසමසවුලෙන් සංග්‍රහ කරාවි. එහෙත් පසුදිනට ඉර පායන විට හිසට සෙවනක් සොයාගෙන යාමට ඔබට සිදුවේවි. එවිට කුස ගින්න නිවා ගන්න පාන් කෑල්ලක් ගන්න තරම්වත් මුදලක් ඔබ අතේ නැති වන්නටද, බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත.

ඔබ ධනවත් කෙනෙක් නම් ඉහත කිව් කිසිවක් ඔබට සිදුවන්නේ නැත. එහෙත්, අම්මා තාත්තා දහදුක් විද හැදූ වැඩූ ඔබ හිතුවක්කාරී තීරණයක් ගත් දින පටන් ඒ අයගේ හදවත් තුල දැල්වෙන ගින්දර ඔබේ ධනය අළු කර දමන්නට ප්‍රමාණවත් නොවේ යැයි ඔබට සිතේද?. යම් දිනෙක ඔබගේ දරුවකු ඔබට රිදවුවහොත් එය ඔබට කෙසේ දැනෙනු ඇත්දැයි නිරතුරුවම සිහි කරන්න.

 සමහර විට ඔබගේ දෙමව්පියන් හිතුවක්කාර විවාහයකින් බැදුනු අය විය හැක. ඒ වුවද ඔබ කිසදා එවන් තීරණයක් ගන්න එපා. එසේ වුව හොත් අසලවැසි උදවිය, නෑදෑයෝ, මිතුරෝ, ඔබගේ දෙමවිපියන් හට, “ඔන්න දැක්කනේ, කල කල දේ පල පල දේ” යනුවෙන් හිනා ‍වනු ඇත. අප හදා වඩා උස් මහත් කොට මේ සමාජයට දායාද කලේ ඔවුන් නිසාවෙන් දෙමව්පියන් කුමන වරද කලද ඉවසා සිටීමේ වගකීම අප වෙත නිරතුරු රැදී ඇති බව සිහි කරන්න.

වසර 30ක් පුරාවට පැවති උතුරු නැගෙනහිර යුද්ධය අද නිමා වී ඇත. එනිසා එහි තිබූ භයංකරත්වය ටිකෙන් ටික ජන මනසින් වියෝ වි යනු ඇත. එයට මුහුණ දුන් පරම්පරාව අවසාන වූ විට එය පුරාවෘත්තයක් බවට පත් වී එළාර දුටු ගැමුණු යුද්ධය ගැන අද අප කථා කරන ආකාරයට සමාජය තුල රැදී තිබෙනු ඇත. එනමුදු යුද්ධය පැවති සමයේ, පිටතට එන දවසක් නොදැන පෙට්ටියක සිරවී සිටියා බදු හැගීමකින් යුතුව, ’යුද්ධය කවදා ඉවර වේදෝ, කවදා මේ බෝම්බ පිපිරීම් නවතීදෝ’ යනුවෙන් අප සියල්ලෝම ලතැවිල්ලේ බලා සිටියෝය.

එලෙසින්ම පසු ගිය මාස හයට පෙර පැවති වසර හය අප දෙදෙනාට ම ගිණි ගොඩක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම එම ප්‍රශ්නය සාමකාමී අන්තයක් කරා ලං වේදෝයි අප තුල තදබල සැකයක් නොතිබුනාම නොවේ. ‘තව තවත් ඉවසන්න. කාලයට ඉඩ දෙන්න’ වාගේ අවවාද ඇසීමෙන් දෙසවන් විඩා වැටී තිබුණි. විභාගයක් කලේ නම් ප්‍රථිඵල එන දවස ආසන්න වශයෙන් හෝ දන්නා නිසා ඉවසා සිටිය හැක. එහෙත් අප සිටි තත්ත්වය එසේ නොවේ. කවදා කෙලෙසින් එම ප්‍රශ්නය විසදේ දැයි දැන සිටියේ අපගේ දෛවය පමණි. එහෙත් අප විශ්වාසය මත පදනම් වූ බලාපොරොත්තුවකින් යුතුව පෙර මග බලා සිටියේ මායිම් ගම්මානවාසී ජනතාව සිටියා සේය.

මා හට විටෙක දිවි නසා ගැනීමටද සිත් වූ බව අද දින සිහි කරන්නේ ලජ්ජාශීලිවය. ඇත්තටම එය ලැජ්ජාවටම කරුණකි. අද දින මා ගෙවන ජීවිතය දෙස බලන කල, අම්මාවරු දෙදෙනාගේම ආදරය කරුණාව නිරතුරුවම ලැබෙන කල, ‘අයියෝ මොන තරම් මෝඩ විදිහටද එදා මම හිතලා තියෙන්නේ’ කියා මට විටින් විට සිතේ. ජිවිතය නම් මේ වගෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඉවසීමෙන් නම් සැනසීම ලැබේමය.

අපි අනාගතය ගොඩ නැගුවේ මෙහෙමයි ! ……………………………..

මේ ආකාර වූ ප්‍රශ්න නිමක් නොමැතිව ආවා වුවද, අපි අපගේ වැඩිදුර ඉගනුම් කටයුතු අතපසු නොකලෙමු. ඇත්ත වශයෙන්ම එය අප හට සති අන්තයේදී හමුවන්නට මාර්ගයක් ද සැපයූවා යැයි නොපැවසුවහොත් එය සත්‍යය වසන් කිරීමකි. කෙසේ වුවද අප දෙදෙනා අපගේ විෂය පථයට සම්බන්ධ බොහොමයක් පාඨමාලාවන් මේ වන විට සම්පූර්ණ කර අවසානය. එය අපගේ අධ්‍යාපන මට්ටම මෙන්ම රැකියා තත්ත්වය ද නංවාලන්නට මහෝපකාරී විය. රැකියාවෙන් ඉපයූ මුදල් බොහෝ ප්‍රමාණයක් වැය වුවද අද ඒ පිළිබද කණගාටුවක් නොමැත්තේ එයින් උපයාගත් ජීවිතය අප අතැතිව අද ඇති බැවිනි.

වසර 2007 වනතුරු වසර 5ක් පමණ කාලයක් රැකියාවට අමතරව මුලුමනින් ම අප වැය කලේ අධ්‍යාපන කටයුතු සදහාය. ඒ අතර අතරින් පතර පංති අතපසු කරමින් වෙන වෙන ගමන් ගිය බවද සැබෑවකි. එනමුදු ඒ එකම ගමනක්වත් ‍සමාජ සම්මතයන්ට පටහැනි වු, නොහොබිනා ගමන් නොවූ බව ඉදුරා පැවසිය හැක. ‍දෙහිවල සත්ත්ව උද්‍යානය, WATER WORLD කැලණිය, LEISURE WORLD (ආරම්භ කල අලුතම වාගේ එක් වරක්), ආදී ස්ථාන වෙත, කැලණිය, කළුතර, බෙල්ලන්විල, ආදී විහාරස්ථාන වලට අමතරව අපි ගොස් ඇත්තෙමු. තවද BMICH හී සැත්තැම්බර් මස පවත්වන ‍පොත් සල්පිල ද, පෙබරවාරි මස පවත්වන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අදාල ප්‍රදර්ශනය ද, නොවරදවාම අපගේ සහභාගීත්වය ලබන ස්ථානයන් දෙකක් විය. ඉහතින් මා දක්වන ලද ගමන් එකල රටේ පැවති තත්ත්වය අනුව දෙමව්පියන්ගේ අනු දැනුමකින් තොරව ගැහැණු ළමයකු තබා පිරිමි ළමයකු වුවද නොයා යුතු ඒවා බව අද වන විට මට හැගේ. එයට හේතුව නිරතුරුව ම බෝම්බ පිපිරුණු රටක එවන් අනතුරකට අප පත් වූයේ නම්, අප දෙදෙනාගේ දෙමව්පියවරුන්ට කුමකින් කුමක් සිදුවනු ඇත්දැයි දැන් දැන් මා හට සිතීමය. දන්වා ගියද නොදන්වා ගියද තම දරුවන් අනතුරකට පත්වීම දෙමව්පියනට දරා ගත නොහැකි දෙයකි. එනමුදු දිල්ලි ගිය කෙනෙකුට බොම්බායේදී අනතුරක් වේ යැයි කවුරු නම් සිතත්ද? අවසානයේ සමාජ අපවාදයට ලක් වන්නට සිදුවන්නේ ද අහිංසක දෙමව්පියන්ටමය.

කෙසේ හෝ එම තත්ත්වයට ‍සිතා හෝ නොසිතා (අප මෙන්ම) තරුණ දූ දරුවන් බොහෝ දෙනා තල්ලුකර දමන්නේද දෙමව්පියන්මය. දැන ගත් විගසින් දුම්මල වරම අතට ගැනීමෙන් සිදුවන්නේ මෙවැනි දේවල් බව දෙමව්පියන් තරයේ වටහා ගතයුතුමය.  ඇහේ දාගෙන හැදුවත් වැඩුවත් දරුවෝ යනු තවත් එක් ජීවී කොට්ඨාසයක් පමණි. ඔවුන් කලක් ගත වද්දී තමන්ගේම සිතුම් පැතුම් අනුව කටයුතු කිරීමට පටන් ගනී. මෙහි දී දෙමව්පියන් කරනා කියනා දේ මෙන්ම ගන්නා තීරණද අතිශය තීරණාත්මක වන බව මාගේ හැගීමයි. 

බොහෝවිට පවුලේ වැඩිමහල් දරුවා යනු දෙමව්පියන්ගේ වැඩි අවධානය දිනා ගන්නා දරුවා බව කොතරම් ඔවුන් නොපිළිගත්තත් සැබෑවකි. ඒ බවට සාධක බොහොමයක් සමාජය දෙස බලන කල දැක ගත හැක. බොහෝ නිවෙස් වල වැඩිමහල් දරුවාගේ වසරින් වසරට ගත් පිංතූර ඇත. පොඩි කාලේ ඇන්දූ ඇදුම් ඇත. අනෙක් දරුවන්ගේ ඒවා නොමැත. දරුවන් සම්බන්ධ සියලු අත්දැකීම් ප්‍රථම වරට දෙමව්පියන් අත්දකින්නේද සිය වැඩිමහල් දරුවා මගිනි. එබැවින් එම දරුවන් මෙවන් සම්බන්ධයකට පත්වීමද, දෙමව්පියන් හට මහමෙරකි. ඔවුන් ඔතරම් කලබල වන්නේද ඒ හේතුවෙනි. අනෙක් අතට වැඩිමහල් දරුවා සුවච කීකරු දරුවකුව සිටියදී ඊට බාල දරුවකු මෙවන් දෙයක් කලේ නම් තත්ත්වය තවත් භයානක වනු ඇත. තවද පවුලේ එකම දරුවා වූයේ නම්, ………………… ලෝක විනාසයකි.

මේ කරුණු සියල්ල දෙමව්පියන් මෙන්ම දරුවන්ද සිහිබුද්ධියෙන් කල්පනා කලයුතු වූ ඒවාය. අප සියලු දෙනා තනි තනිව ගෙනා කර්ම ශක්තියක් ඇත. එය වටහා ගැනීම සියලු ප්‍රශ්න වලට විසදුමයි.

මිනිසුන්ගේ මුහුණු මත නිරතුරුවම හැගීම් ජනිත වෙයි. දුක, සතුට, සිනහව, කේන්තිය, ආදරය, පුදුමය ………………. ඔය වගේ නොයෙකුත් හැගීම් ………….. ඉහත කී සියල්ලට අමතරව තවත් දෙයක් ඇත. එනම් අසරණ බව. මට කෙනෙකුගේ මුහුණෙහි දකින්නට අපහසුම පෙනුම එයට අසරණ කම ආරූඩ වූ විටයි. කෙනෙකුගේ කේන්තිය හමුවේ මෙන්ම ආදරය හමුවේද නොසැලී සිටීමට මට හැකියාවක් ඇතැයි සිතමි. එනමුදු අසරණ මුහුණක් මා වෙත ගෙන එන්නේ තදබල නොසන්සුනතාවකි.

අම්මා මුලින් මට බැන්නාය. විටෙක තර්ජනය කලාය. පසුව පැහැදිලි කරන්නට පටන් ගත්තාය. එනමුදු එවදන් තුලින්, මා කරන්නේ නොකල යුතු දෙයක් බව අවධාරණය කරන්නට ඇය අපොහොසත් වූවාය. අනතුරුව හඩන්නට ආඩපාලි කියන්නට පටන් ගත්තාය. තවත් විටෙක ඉතා අසරණව කල් ගත කරන්නට පටන් ගත්තාය. එවිට ඇයගේ මුහුණේ පලවන හැගීම් මා නොසන්සුන් කලේ නිතැතිනි. එවිට මේ සියලු දේ නවතා දැමීමට මට සිත් වූ අවස්ථා එමටය. ඒ බැදුනු සිත වෙනස් වූ නිසා නොවේ. අම්මාගේ මුහුණ දකින්නට තිබූ අපහසුතාව නිසාවෙනි. එසේ සියල්ල නවතා දැමීමට සිතා සිටි මොහොතක ඔහු හමු වූ විට සියලු සිතුවිලි අතුරුදන් වූයේ ඒ පිළිබද සේයාවක්වත් නොතබමිනි. මේ සියලු දෑ අභිමුව වඩා අසරණ වූයේ කවුරු දැයි ඔබට වැටහෙනවා ඇති.

මට සිතෙන, මට වැටහෙන, අන්දමට අම්මා මේ තරම් කලබල වූයේ මා කෙරෙහි තබා තිබූ මහමෙරක් වන් වූ බලාපොරොත්තු සමුදාය නිසාය. පංතියේ පළමුවැනියා නොවූවද, මා සිටි සෑම පංතියකදීම දීප්තිමත් ශිෂ්‍යාවක් වූවාය. අම්මා එකල පවසන්නේ පාසලේ දෙමව්පිය රැස්වීම් වලට සහභාගී වීමට පැමිණි විට මාගේ ගුරු මෑණිවරුන් ඇයව සාදරයෙන් පිළි ගන්නා බවයි. අනෙක් මව්වරු බොහෝ දෙනා රැස්ව සිටින අවස්ථාවේ ගුරු මෑණිවරුන් මාගේ අම්මා සමග මා ගැන වර්ණනා කරන විට අම්මා නිහතමානී ආඩම්බරයක් හිතේ දරා සිටියාය. එහෙත් ඇය කිසිදා අනෙක් අය සමග අපේ පුරාජේරුව වනන්නට නොගියාය. නිහඩව අහිංසකව ඒ සතුට බුක්ති විදීම ඇයගේ සිරිත විය. චරිතවත් බවට, ඒ සෑම දෙයටම වඩා ඇය මුල් තැන දුන්නාය. ඇය වටහා ගත්තේ පිරිමි ළමයෙකු සමග සම්බන්ධයක් ඇති කර ගැනීම චරිතයට කරගත් මහත් වූ කැළලක් වශයෙනි. ඇත්තට ම අද සමාජය දෙස බලන විට ගැහැණු දරුවකු සම්බන්ධයෙන් අම්මා කෙනෙකුගේ සිතේ ඇතිවන බිය සාධාරණ බියකි. ඒ තරමට රැවටිලිකාර ලෝකයකට අද වන විට අප සැම පා තබා ඇත. අම්මා බිය වූයේත් මා කරදරයකට පත්වේ යැයි සිතාය.

ඔහු කෙරෙහි මා සිතෙහි ඇතිව තිබූ විශ්වාසය පදනම් කරගෙන, මා කිසිදාක කරදරයකට පත් වේ යැයි මම සිහිනයකින්වත් නොසිතුවෙමි. ඒ තරමට ම අපේ බැදීම ශක්තිමත් විය. අප දෙදෙනා කිසිදා රණ්ඩු වී නොමැත. මම මෝඩ බොලද වැඩ අනන්තවත් කර ඇත්තෙමි. ඒ කිසිවක් හමුවේ ඔහු මට දොස් කියා නොමැත. සමහර අවස්ථාවන් වලදී බොහෝ පිරිමි ළමුන් ඔවුන්ගේ පෙම්වතියන් හට තමුසේ ඕයි වැනි වචන භාවිතා කරනු මට ඇසී ඇත. එහෙත් මා සැමියා මා ඔහු දන්නා කාලයේ සිට මට එවන් වදනකුදු භාවිතා කර අමතා නැත. ඔහු හැම විටම මාගේ ‍ගරුත්වය උසස් කොට සැලකුවේය. මිතුරන් අභියස දී පමණක් නොව ඔහුගේ නෑදෑයන් අභිමුව දී වුව ඔහු මට හිමි තැන මට ලබා දුන්නේය. වරක් ඔහුගේ නෑදෑ පිරිසක් ඉදිරීයේදී ඔවුන් මා පිළිබද විමසා සිටිය කල ඔහු පැවසූවේ කවදා හරි මම කසාද බදිනවා නම් බදින කෙනා තමයි මේ යනුවෙනි.

මේ ආකාර වූ අපේ බැදීම නිසා අම්මා පවසන ආකාරයේ අවැඩක් සිද්ධ වේ යැයි මා හට සිතා ගැනීමට නොහැකි විය. ඔහු එක් මොහොතකට හෝ මා හට අකාරුණික වී නම්, මා නොසලකා හැරියේ නම්, හෝ මා වැරදි දෙයකට පෙළඹ වූයේ නම් ඒ මොහොතේදීම යම් තීරණයක් ගැනීමට මා හට හැකියාවක් තිබිණ. අම්මා පවසන දෙයට හාතපසින්ම විරුද්ධ වූ ගති ලක්ෂණ වලින් හෙබි වූ ඔහු කෙරෙහි අහිතක් ‘මා කොහොම නම් සිතා ගන්නදැයි’ එකල මා හට සිතා ගත නොහැකි විය.